سردبیر آزاداندیش

Flag Counter

این روزها آرایش کردن بیش از گذشته میان زنان و دختران جوان رایج شده است. اگر در کشورهای غربی پیرزن های 70 سال به بالا، خود را با انواع ترفندها می خواهند زیبا و جوان نشان دهند، در کشور ما بسیاری از دختران نوجوان 14 سال به بالا، هر روز وقت زیادی از خود را روبروی آینه می گذرانند تا خوشگل شوند، غافل از این که پزشکان متخصص پوست نسبت به عوارض آرایش های غلط هشدار می دهند.

دکتر نسترن فرزان، متخصص پوست و مو دراین باره می گوید: کرم پودرها، لاک ناخن، رژ لب، ریمل چشم و سایه ها در رنگ های متنوع از جمله مواد آرایشی هستند که مورد استفاده قرار می گیرند.

وی می افزاید: متاسفانه اغلب خانم ها بدون توجه به ویژگی های پوست خود از این مواد استفاده می کنند. مثلا کسی که پوست خشک دارد، به هیچ وجه نباید از کرم پودرهای خشک استفاده کند، در حالی که دارندگان پوست های چرب می توانند از این پودرها استفاده کنند.

او درباره استفاده از مواد آرایشی چرب کننده توضیح می دهد: بیشتر عوارض مواد آرایشی پوست، به مواد چرب مربوط می شود و در نهایت موجب بروز آکنه روی پوست خواهد شد.

به گفته وی، مواد آرایشی چرب، منافذ پوست را می بندند و موجب بروز جوش های سرسیاه روی پوست می شوند.

-مهدی حیدرپور - عوارض آرایش صورت

دکتر فرزان توصیه می کند، خانم ها پیش از استفاده از مواد آرایشی، آن را روی دست خود امتحان کنند و در صورت نداشتن حساسیت، از آن استفاده کنند. ضمن این که به گفته وی، مدت زمان استفاده از مواد آرایشی بین 6 ماه تا یک سال است. بنابراین باید به تاریخ تولید و مصرف این مواد توجه شود و از خرید مواد آرایشی گرانقیمت خودداری کرد، چون ممکن است در مدت زمان کوتاه مورد استفاده قرار نگیرند.


روزنویس های سردبیر آزاداندیش

نظرات  (۱)

دخیا عقده آرایش دارن

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
نشخوار فرهنگي يعني جدال‌هاي بي‌سر و ته و تكرار مكرراتي كه هيچ حرف تازه‌اي براي گفتن ندارند و هنوز كه هنوز است مهم‌ترين نقد به روشنفكري ديني را در اين مي‌بينند، مي‌گويند و مي‌نويسند كه اساسا كار روشنفكري از كار دين جدا است و آب اين دو در يك جوي جاري شدني نيست.
بايد بپذيريم دانشگاه تنها «عمارت» نيست، كانون تفكر است. محل تربيت شهروندي است. جايگاه اصلي گفت‌وگو و نقد است. دانشگاهِ زنده، فعال و زبان‌آور را نشانه حيات جامعه بدانيد و دانشگاهِ دل‌مرده، منفعل و نظاره‌گر را علامت بيماري و ركود جامعه. اصحاب سياست با هر گرايشي كه دارند، بايد به انفعال و انزوا و بي‌تفاوتي و تماشاگري دانشگاه و دانشجو حساس باشند. نه علم در زمين مُرده مي‌رويد و نه دانشگاهِ بي‌نشاط باري از دوش جامعه برمي‌دارد. دانشگاه اگر مي‌خواهد در تراز آرزوهاي نسل آرمان‌خواه دانشگاهي باشد و كانون اصلي توسعه علمي كشور شود، بايد مركز تحولات جامعه باشد. شرايط دشواري كه دانشگاه در اين سال‌ها پشت سر گذاشته است و سرمايه اجتماعي كه متأسفانه با ناديده‌گرفتن الزامات آزادي‌هاي علمي و استقلال نهادي در معرض فرسايش قرار گرفته است، امروز نهاد دانشگاه را از حساسيت و فعاليت اجتماعي و سياسي درخور دور كرده است. بايد سخن و خواست آشكار و پنهان دانشگاهيان و دانشجويان را شنيد و در برابر آن فروتن شد. امن‌‌بودن محيط دانشگاه، نه امنيتي‌بودن آن و كيفيت‌يافتن علمي آن، نه افتادن در چنبره كميت و اولويت‌دادن به حيات آكادميك و نه ترجيح مدرك و فرماليسم و خلاصه بازگرداندن انضباط علمي، آزادي علمي، اخلاق علمي، مسئوليت و ديد‌باني اجتماعي، ازجمله ضرورت‌هايي است كه مي‌تواند فضاي امروز دانشگاه را بهبود بخشد و به اعتبار روزهايي، مانند امروز تأمل در اين وضعيت را موضوع گفت‌وگوهاي مختلف درباره دانشگاه و دانشجو و ميان دانشگاه و دانشجويان قرار دهد. .