سردبیر آزاداندیش

Flag Counter

۱۴۶ مطلب با موضوع «یاداشت های سردبیرآزاداندیش» ثبت شده است

همانگونه که شما خواننده گرامی درجریان هستید آیت‌اله هاشمی‌رفسنجانی، بزرگ‌مرد عرصه اندیشه و عمل، ناباورانه و دردمندانه از میان ما رفت و ملتی را داغدار کرد.

او زمانی یاران، همفکران و ملت نجیب خود را ترک کرد که به‌شدت به هدایت‌های کارساز او نیازمند بودند. هاشمی، روحانی خودساخته، از دورویی و نفاق پیراسته و مبارزی نستوه بود که انقلاب را در راه خدمت واقعی و واجد اثر در زندگی مردم تفسیر می‌کرد. در هر تنگنایی که رخ می‌نمود، چشم‌ها به سوی او دوخته می‌شد و از او انتظار یاری و همکاری می‌رفت.

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

رنگ و بوی انتخابات ریاست جمهوری که در اردیبهشت 96 برگزار خواهد شد دستکم در فضای رسانه‌ای و سیاسی افزایش یافته است. می‌توان گفت از فردای 24 خرداد 92 که روحانی با حمایت اصلاح‌طلبان پیروز شد اصولگرایان منتظر 96 هستند.

روحانی انحصار هشت ساله آنها در قدرت را شکست. شعار چرخ اقتصاد و چرخ هسته‌ای در کنار هم، روحانی را به برجام رساند. برجامی که سیبل اول هجمه‌های مخالفان او است. در داخل روحانی تورمی افسارگسیخته را تحویل گرفت و حالا آن را به زیر 10 درصد رسانده است. اما همچنان مخالفان بر طبل هیچ بودن دستاورهای رئیس دولت یازدهم می‌کوبند. اینکه شاخص‌های بانکی می‌گویند دولت رشد منفی 7/5 را به مثبت 7 رسانده هم تاثیری بر نظر این افراد ندارد. علاوه بر این‌ها دولت یازدهم با دو مشکل روبروست.

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

رئیس‌جمهوری، هفته ‌گذشته در یک گفت‌و‌گوی زنده تلویزیونی درباره مسائل داخلی و خارجی با مردم سخن گفت. حسن روحانی دربخشی از سخنان خود به مسئله و دغدغه‌ی این روزهای مردم و مسئولین در خصوص برجام، اظهارنمودند.

او با بیان اینکه تا چند روز آینده به 27 دی‌ماه سالروز اجرای برجام می‌رسیم، عنوان کرد: »در تعهداتی که در برابر برجام داریم، آخرین قسمت آن در سالروز برجام نهایی می‌شود، در فردو بخشی از تعهدات را داریم که هنوز انجام نشده و در حال انجام است؛ چون قول ما یک‌ساله است و تا 27 دی‌ماه امسال اجرائی می‌شود. امیدوارم طرف مقابل ما نیز به همه تعهدات خودشان در برجام عمل کنند و ما شاهد یک رونق اقتصادی در همه کشورها به‌خصوص آنهایی که در برجام با هم تعامل داشتیم، باشیم.

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

مشارکت عامه مردم در امور سیاسی که خود ناشی از تمایل مشارکت‌جویانه آنان نسبت به نظام سیاسی است، یکی از نتایج و دستاوردهای مراحل پیشرفته دموکراسی است، بنابراین مشارکت را می‌توان یکی از معیارهای موفقیت توسعه فراگیر به‌شمار آورد. زنان به‌عنوان نیمی از نیروی انسانی موجود در جوامع بشری که خود یکی از مهم‌ترین منابع توسعه‌اند، نقشی به‌سزا در توسعه جوامع انسانی ایفا می‌کنند.

به‌عبارتی دیگر یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های جامعه تحصیلکرده و در حال گذار زنان ایرانی، حضور نداشتن در مناصب سطح اول سیاسی است که به‌علل بسیاری از جمله عوامل فرهنگی جامعه ایران نتوانسته جایگاه درخور شانی را نصیب بانوان این مرز و بوم کند تا جایی که بسیاری از فعالان جامعه زنان بر این باورند که برای تغییر رویکرد‌ها در این زمینه راهی طولانی لازم است که در سال‌های اخیر صدای گام‌های شتابان آن به‌وضوح شنیده می‌شود.

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

برکسی پوشیده نیست که روابط ایران و عربستان در دو سه سال اخیر بد‌تر شده است. جالب اینکه با توجه به تلاش روحانی برای تقویت روابط با کشورهای مختلف، در مواجهه با عربستان روند روبه رشدی نداشتیم.

در تشریح مقدمه عنوان شده بایستی به این مطلب اذعان نمود که: روابط با ایران تحت تاثیر پادشاه جدید عربستان تغییر کرده است. چرا که پادشاه قبلی ملک عبدا... اهل مذاکره و تعامل بود اما ملک سلمان یک سلفی محافطه‌کار است که دیپلماسی تهاجمی را در قبال ایران انتخاب کرده است. اختلافات ایدئولوژیک به دلیل حضور ملک سلمان افزایش یافته است.

بنابراین اینکه روابط ایران با عربستان در زمان روحانی با احمدی‌نژاد مقایسه شود، به همین دلیل اشتباه است، چه بسا اگر در زمان فعلی ملک عبدا... پادشاه بود با توجه به نگاه مبتنی بر تنش زدایی دولت کنونی در تهران، روابط با عربستان بسیار بهتر از دولت قبل می‌شد.

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

روابط ایران و آمریکا از اواسط قرن نوزدهم میلادی آغاز شد. این روابط از سال 1944 تا انقلاب ایران در بهمن‌ماه سال 1357 برقرار بود. پس از پیروی انقلاب ایران، دو کشور در چند مورد محدود روابط سیاسی و نظامی محرمانه‌ای با یکدیگر برقرار نموده بودند (ماجرای مک‌فارلین، کمک به یورش نظامیان آمریکایی از شمال افغانستان به مواضع طالبان توسط نیروهای سپاه و...) ولی در عین حال مناسبات رسمی با یکدیگر نداشتند تا 7خرداد 1387 که شروع 3 دور مذاکرات فرستادگان ایران و آمریکا در بغداد بر سر برقراری صلح در عراق بود که به‌دلیل اختلاف نظرهای شدید دوطرف، ناکام باقی‌ماند. از آن زمان در خلال چند دور سفرهای محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور دولت نهم و دهم ایران به سازمان ملل متحد، وی پیشنهادهایی برای مذاکره مستقیم با دولت آمریکا مطرح نموده بود که با مخالفت‌هایی از جانب مقامات حکومت ایران و نیز سکوت دولتمردان آمریکایی همراه بود.

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

رژیم «عربستان سعودی»، در زمینه رعایت »حقوق بشر«، یکی از سیاه‌ترین کارنامه‌های حکومت‌های جهانی را به‌خود اختصاص داده است. »‏تجاوز به حقوق زنان، قلع و قمع و سرکوب اقلیت‌های دینی و قومی، عدم توجه به آزادی‌های اجتماعی و جلوگیری از آزادی بیان و قلم از موارد نقض حقوق بشر در این کشور به شمار می‌آید«. علاوه بر این »‏آزادی دین و عقیده در عربستان سعودی در بدترین وضعیت خود قرار دارد، شیعیان عربستان حتی نمی‌توانند، آزادانه نماز خود را در مساجد برگزار کنند«.

روزنویس های سردبیر آزاداندیش
نشخوار فرهنگي يعني جدال‌هاي بي‌سر و ته و تكرار مكرراتي كه هيچ حرف تازه‌اي براي گفتن ندارند و هنوز كه هنوز است مهم‌ترين نقد به روشنفكري ديني را در اين مي‌بينند، مي‌گويند و مي‌نويسند كه اساسا كار روشنفكري از كار دين جدا است و آب اين دو در يك جوي جاري شدني نيست.
بايد بپذيريم دانشگاه تنها «عمارت» نيست، كانون تفكر است. محل تربيت شهروندي است. جايگاه اصلي گفت‌وگو و نقد است. دانشگاهِ زنده، فعال و زبان‌آور را نشانه حيات جامعه بدانيد و دانشگاهِ دل‌مرده، منفعل و نظاره‌گر را علامت بيماري و ركود جامعه. اصحاب سياست با هر گرايشي كه دارند، بايد به انفعال و انزوا و بي‌تفاوتي و تماشاگري دانشگاه و دانشجو حساس باشند. نه علم در زمين مُرده مي‌رويد و نه دانشگاهِ بي‌نشاط باري از دوش جامعه برمي‌دارد. دانشگاه اگر مي‌خواهد در تراز آرزوهاي نسل آرمان‌خواه دانشگاهي باشد و كانون اصلي توسعه علمي كشور شود، بايد مركز تحولات جامعه باشد. شرايط دشواري كه دانشگاه در اين سال‌ها پشت سر گذاشته است و سرمايه اجتماعي كه متأسفانه با ناديده‌گرفتن الزامات آزادي‌هاي علمي و استقلال نهادي در معرض فرسايش قرار گرفته است، امروز نهاد دانشگاه را از حساسيت و فعاليت اجتماعي و سياسي درخور دور كرده است. بايد سخن و خواست آشكار و پنهان دانشگاهيان و دانشجويان را شنيد و در برابر آن فروتن شد. امن‌‌بودن محيط دانشگاه، نه امنيتي‌بودن آن و كيفيت‌يافتن علمي آن، نه افتادن در چنبره كميت و اولويت‌دادن به حيات آكادميك و نه ترجيح مدرك و فرماليسم و خلاصه بازگرداندن انضباط علمي، آزادي علمي، اخلاق علمي، مسئوليت و ديد‌باني اجتماعي، ازجمله ضرورت‌هايي است كه مي‌تواند فضاي امروز دانشگاه را بهبود بخشد و به اعتبار روزهايي، مانند امروز تأمل در اين وضعيت را موضوع گفت‌وگوهاي مختلف درباره دانشگاه و دانشجو و ميان دانشگاه و دانشجويان قرار دهد. .