سردبیر آزاداندیش

Flag Counter

حکایت همچنان باقی است

15ماه از آغاز به کار دولت تدبیر و امید می‌گذرد و هرچند دولت یازدهم حل مسئله اشتغال را در بخش اقدامات اقتصادی به‌عنوان اولویت‌دارترین برنامه‌های این دولت مطرح کرده است اما همچنان حکایت دغدغه جوانان در زمینه رفع بیکاری ادامه دارد. در این بین دولت روحانی چندی پیش آماری از نرخ بیکاری ارایه داد که تعجب کارشناسان و نمایندگان مجلس را برانگیخت. براساس گزارشاتی که مرکز آمار ارایه داد، نرخ بیکاری در تابستان سال جاری تک‌رقمی‌شده و به عدد 9.5 درصد رسیده است. به‌نظر می‌آید که این آمارها درست نباشد چرا که مشکل اشتغال و بیکاری، آن هم در مقیاسی که در کشور ما به‌وجود آمده را نمی‌توان یک‌ساله حل کرد و ارایه‌ی آمار تک‌رقمی‌ برای نرخ بیکاری عجیب است و مشخص نیست که چگونه مورد محاسبه قرار گرفته است.

400 هزار شغل در برابر 690 هزار فرد بیکار شده

درست است که، اشتغال موضوعی نیست که بتوان گفت به‌تنهایی و جدا از سایر سیاست‌ها و برنامه‌های کشور باید به حل آن اندیشید، چرا که رونق در بازار کار و ایجاد فرصت‌های جدید شغلی در هر کشوری می‌تواند به مجموعه تصمیمات سیاسی، اجتماعی، برنامه‌های کلان دولت‌ها در تمامی‌بخش‌ها و حتی نحوه‌ی عملکرد دستگاه‌ها مربوط باشد اما وضع بیکاری آنقدر بحرانی است که اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس‌جمهور و علی ربیعی وزیر کار، بارها و بارها از به صدا در آمدن زنگ خطر بیکاری و بحرانی‌شدن وضعیت اشتغال هشدار دادند.

حالا چندین ماه پس از این هشدارها دولت می‌گوید نه تنها وضعیت بیکاری بحرانی نیست بلکه دولت به موفقیت‌های بزرگی نایل شده و اعلام کرده است‌ 400 هزار شغل ایجادشده است؛ از آن طرف هم طبق گزارش مرکز آمار 400 شغل ایجاشده اما 690 هزار نفر از تعداد شاغلان کاسته شده است.

اشتغالزایی

ادامه دغدغه بیکاری

هنوز اقتصاد رشد محسوسی ندارد و در خوش‌بینانه‌ترین حالت با هر یک درصد رشد اقتصادی 150 هزار شغل ایجاد می‌شود‌، در این بین بر‌اساس آمارهای یکسال گذشته از وضعیت جمعیت فعال و غیرفعال اقتصادی‌، نشان می‌دهد که تعداد جمعیت غیرفعال کشور (افرادی که نه شاغل و نه بیکارند) در فاصله پایان سال 92 تا پایان بهار 93 به تعداد 400 هزار نفر افزایش یافته است. این موضوع می‌تواند ناشی از مایوس‌شدن بخشی از جامعه از پیدا کردن شغل، پناه بردن به دانشگاه‌ها برای فرار موقتی از بیکاری، انصراف بخشی از زنان از ادامه‌ی جستجو برای کار و مسائلی از این دست باشد.

به نظرنگارنده"مهدی حیدرپور " ما اگر واقعا به دنبال حل مسئله‌ی بیکاری باشیم راهش تقویت کارآفرینی است که ما در حال حاضر 30 میلیون نیروی کار قدرتمند داریم و باید ساماندهی شوند و نیز تقویت اقتصاد دانش‌بنیان است که 10 میلیون تحصیل‌کرده دانشگاهی را می‌توانیم در حوزه اقتصاد دانش‌بنیان فعالشان کنیم. امید است دولت تدبیر و امید برای این سیر صعودی بیکاری و بزرگترین معضل کنونی ‌کشور تدبیری اندیشیده و امید درجامعه را گسترش دهند.

روزنویس های سردبیر آزاداندیش

نظرات  (۱۱)

ما اگر واقعا به دنبال حل مسئله‌ی بیکاری باشیم راهش تقویت کارآفرینی است که ما در حال حاضر 30 میلیون نیروی کار قدرتمند داریم و باید ساماندهی شوند و نیز تقویت اقتصاد دانش‌بنیان است که 10 میلیون تحصیل‌کرده دانشگاهی را می‌توانیم در حوزه اقتصاد دانش‌بنیان فعالشان کنیم. امید است دولت تدبیر و امید برای این سیر صعودی بیکاری و بزرگترین معضل کنونی ‌کشور تدبیری اندیشیده و امید درجامعه را گسترش دهند.
درست است که اشتغال موضوعی جدا از سایر سیاست‌ها و برنامه‌های کشور نیست و رونق در بازار کار و ایجاد فرصت‌های جدید شغلی در هر کشوری می‌تواند به مجموعه تصمیمات سیاسی، اجتماعی، برنامه‌های کلان دولت‌ها در تمامی‌بخش‌ها و حتی نحوه عملکرد دستگاه‌ها مربوط باشد اما وضع بیکاری آنقدر بحرانی است که اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس‌جمهور و علی ربیعی وزیر کار، بارها و بارها نسبت به به صدا در آمدن زنگ خطر بیکاری و بحرانی شدن وضعیت اشتغال هشدار داده اند.
حالا چندین ماه پس از این هشدارها سنخنگوی دولت اعلام می کند که نه تنها وضعیت بیکاری بحرانی نیست بلکه دولت به موفقیت‌های بزرگی نایل شده؛ از آن طرف هم طبق گزارش مرکز آمار 400 هزار شغل ایجاشده اما 690 هزار نفراز تعداد شاغلان کاسته شده است یعنی 400 هزار شغل در برابر 690 هزار فرد بیکار شده.
هرچند ارائه آماری نه چندان واقعی از سوی دولت تعجب کارشناسان و نمایندگان مجلس را برانگیخت. براساس گزارشاتی که مرکز آمار ارائه داد، نرخ بیکاری در تابستان سال جاری تک‌رقمی‌شده و به عدد 9.5 درصد رسیده است. بیکاری در حالی تک‌رقمی‌اعلام شده که از یک سو بیکاری همواره به عنوان یکی از اصلی ترین معضلات اقتصادی کشور شناخته می شود و ازسوی دیگر تک رقمی‌بودن نرخ بیکاری به هیچ عنوان با وضعیت فعلی کشور سازگار نیست.
دولت یازدهم هم که حدود 15 ماه است بر سر کار آمده برخی مسائل مانند خروج کشور از رکود، حل مساله تورم بالا و اشتغالزایی را به عنوان برنامه‌های در اولویت این دولت مطرح کرده اما در طول این مدت مهمترین کار دولت تدبیر و امید، پرهیز از ارائه آمارهای گوناگون، برگزار نکردن نشست‌های نمایشی شورای عالی اشتغال و ساده انگاری درباره مسئله بزرگ و بحران بیکاری کشور بوده است.

چند روز پیش سخنگوی دولت اعلام کرد "با تلاش‌های انجام‌ شده در تابستان سال جاری 400 هزار فرصت شغلی ایجاد شده است"؛ جملاتی که ابتدا توسط علی ربیعی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در هفته دولت اعلام شد: " برنامه امسال برای ایجاد اشتغال‌، اعطای تسهیلات در قالب سرمایه در گردش است که از این طریق و با مشارکت مردم پیش‌بینی می‌شود 400 هزار شغل ایجاد شود."
پس از آن و در تایید حرف های ربیعی، رئیس جمهور در گفتگوی تلویزیونی خود با مردم گفت: " بر اساس گزارش وزارت کار در شش ماهه گذشته تقریبا بالای 400 هزار اشتغال جدید اعلام شده است، یعنی 80 هزار کاهش و 430 هزار افزایش اشتغال داشته‌ایم که امید است، این مسیر در شش ماه دوم سال ادامه یابد."
جملاتی که نشان دهنده اهمیت بحث اشتغال و البته بیکاری در کشور است؛ بدون تردید کمبود شغل و وجود بیکاری مفرط یکی از بزرگ‌ترین معضلات کنونی جامعه است و بیکاری، یکی از نامطلوب ترین پدیده های اقتصادی و اجتماعی که پیامدهای منفی و ناگواری را در زمینه های مختلف به دنبال دارد. مساله ای که همواره از سوی دولت های مختلف مورد توجه و دقت قرار داشته است.
هرچند در سال های اخیر اقداماتی در جهت رفع بیکاری و توسعه اشتغالزایی صورت گرفته اما این اقدامات هیچگاه باعث برطرف شدن دغدغه جوانان نشده است.

برنامه‌های کلان دولت‌ها در تمامی‌بخش‌ها و حتی نحوه‌ی عملکرد دستگاه‌ها مربوط باشد اما وضع بیکاری آنقدر بحرانی است که اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس‌جمهور و علی ربیعی وزیر کار، بارها و بارها از به صدا در آمدن زنگ خطر بیکاری و بحرانی‌شدن وضعیت اشتغال هشدار دادند.
نرخ بیکاری در تابستان سال جاری تک‌رقمی‌شده و به عدد 9.5 درصد رسیده است. به‌نظر می‌آید که این آمارها درست نباشد چرا که مشکل اشتغال و بیکاری، آن هم در مقیاسی که در کشور ما به‌وجود آمده را نمی‌توان یک‌ساله حل کرد و ارایه‌ی آمار تک‌رقمی‌ برای نرخ بیکاری عجیب است و مشخص نیست که چگونه مورد محاسبه قرار گرفته است.
ما اگر واقعا به دنبال حل مسئله‌ی بیکاری باشیم راهش تقویت کارآفرینی است که ما در حال حاضر 30 میلیون نیروی کار قدرتمند داریم و باید ساماندهی شوند و نیز تقویت اقتصاد دانش‌بنیان است که 10 میلیون تحصیل‌کرده دانشگاهی را می‌توانیم در حوزه اقتصاد دانش‌بنیان فعالشان کنیم. امید است دولت تدبیر و امید برای این سیر صعودی بیکاری و بزرگترین معضل کنونی ‌کشور تدبیری اندیشیده و امید درجامعه را گسترش دهند.
درست است که، اشتغال موضوعی نیست که بتوان گفت به‌تنهایی و جدا از سایر سیاست‌ها و برنامه‌های کشور باید به حل آن اندیشید، چرا که رونق در بازار کار و ایجاد فرصت‌های جدید شغلی در هر کشوری می‌تواند به مجموعه تصمیمات سیاسی، اجتماعی، برنامه‌های کلان دولت‌ها در تمامی‌بخش‌ها و حتی نحوه‌ی عملکرد دستگاه‌ها مربوط باشد اما وضع بیکاری آنقدر بحرانی است که اسحاق جهانگیری معاون اول رئیس‌جمهور و علی ربیعی وزیر کار، بارها و بارها از به صدا در آمدن زنگ خطر بیکاری و بحرانی‌شدن وضعیت اشتغال هشدار دادند.

سلام، با تشکر از شما

 

"کارنامه دولت در بخش اشتغالزایی"

 

با آدرس:http://www.nobateshoma.ir/?p=26925

 

در سایت جامع وبلاگ نویسان استان سمنان انتشار یافت.

 

چشم به راه مطالب خوب شما هستیم.

هدیه سایت نوبت شما: شهید آوینی: سربازان امام زمان(عج) از هیچ چیز جز گناهانِ خویش نمی هراسند.

 

 

یا علی

سلام
تشکر از شما به خاطر ارسال مطلبتان به سایت "حرف تو"
" کارنامه دولت در بخش اشتغال‌زایی "
با آدرس: http://harfeto.ir/?q=node/36740
در این سایت انتشار یافت.
چشم به راه مطالب خوب شما هستیم.
هدیه سایت "حرف تو" به شما:
"امام هادی (علیه‌السّلام): خودپسندی (عجب)، [آدمی را] از طلب علم بازمی‌دارد و به تحقیر دیگران فرا می‌خواند."
یا علی

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
نشخوار فرهنگي يعني جدال‌هاي بي‌سر و ته و تكرار مكرراتي كه هيچ حرف تازه‌اي براي گفتن ندارند و هنوز كه هنوز است مهم‌ترين نقد به روشنفكري ديني را در اين مي‌بينند، مي‌گويند و مي‌نويسند كه اساسا كار روشنفكري از كار دين جدا است و آب اين دو در يك جوي جاري شدني نيست.
بايد بپذيريم دانشگاه تنها «عمارت» نيست، كانون تفكر است. محل تربيت شهروندي است. جايگاه اصلي گفت‌وگو و نقد است. دانشگاهِ زنده، فعال و زبان‌آور را نشانه حيات جامعه بدانيد و دانشگاهِ دل‌مرده، منفعل و نظاره‌گر را علامت بيماري و ركود جامعه. اصحاب سياست با هر گرايشي كه دارند، بايد به انفعال و انزوا و بي‌تفاوتي و تماشاگري دانشگاه و دانشجو حساس باشند. نه علم در زمين مُرده مي‌رويد و نه دانشگاهِ بي‌نشاط باري از دوش جامعه برمي‌دارد. دانشگاه اگر مي‌خواهد در تراز آرزوهاي نسل آرمان‌خواه دانشگاهي باشد و كانون اصلي توسعه علمي كشور شود، بايد مركز تحولات جامعه باشد. شرايط دشواري كه دانشگاه در اين سال‌ها پشت سر گذاشته است و سرمايه اجتماعي كه متأسفانه با ناديده‌گرفتن الزامات آزادي‌هاي علمي و استقلال نهادي در معرض فرسايش قرار گرفته است، امروز نهاد دانشگاه را از حساسيت و فعاليت اجتماعي و سياسي درخور دور كرده است. بايد سخن و خواست آشكار و پنهان دانشگاهيان و دانشجويان را شنيد و در برابر آن فروتن شد. امن‌‌بودن محيط دانشگاه، نه امنيتي‌بودن آن و كيفيت‌يافتن علمي آن، نه افتادن در چنبره كميت و اولويت‌دادن به حيات آكادميك و نه ترجيح مدرك و فرماليسم و خلاصه بازگرداندن انضباط علمي، آزادي علمي، اخلاق علمي، مسئوليت و ديد‌باني اجتماعي، ازجمله ضرورت‌هايي است كه مي‌تواند فضاي امروز دانشگاه را بهبود بخشد و به اعتبار روزهايي، مانند امروز تأمل در اين وضعيت را موضوع گفت‌وگوهاي مختلف درباره دانشگاه و دانشجو و ميان دانشگاه و دانشجويان قرار دهد. .